Το μνημόνιο πέθανε, ζήτω το μνημόνιο.
Ήμουν ανέκαθεν κατά του μνημονίου, ειδικά από το σημείο που χρησιμοποιήθηκε σαν δικαιολογία λήψης μέτρων και όχι σαν εργαλείο δουλειάς. Ποιοτικά εξετάζοντάς το, πίστευα ότι δεν θα είχε κάποιο αποτέλεσμα . Και δεν θα είχε αποτέλεσμα, γιατί το όλο σύστημα που μας έφερε εδώ, εκλήθει να μας βγάλει και από τη δύσκολη θέση. Το μνημόνιο για ένα χρόνο βόλεψε τους πάντες. Χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση σαν μέσω δανεισμού και όχι σαν ένα ακόμη εργαλείο συστημικού εξορθολογισμού, για την αναδιάρθρωση της οικονομίας και μέσω αυτής της κουλτούρας της κοινωνίας. Από την αξιωματική αντιπολίτευση, σαν στόχο για τον στόχο. Από το ΛΑΟΣ, σαν ευκαιρία έμεσης συγκυβέρνησης. Από την αριστερά, το πλέον συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας μας, σαν υπαρξιακό θέμα. Και τώρα τι κάνουμε; Για να θεραπεύσεις μία ασθένεια, θα πρέπει να θεραπεύσεις το αίτιο και όχι το σύμπτωμα. Η χώρα, αντίθετα με άλλους στην ΕΕ, δεν αντιμετώπισε προβλήματα από τοξικά τραπεζικά προϊόντα. Εμείς είχαμε δημοσιονομική κρί...