Οι πεποιθήσεις είναι μεγαλύτεροι αντίπαλοι της αλήθειας από τα ψέματα. Φρήντριχ Νίτσε.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Η χρεοκοπία δεν είναι και η χειρότερη λύση.

Αρκεί να γίνει συντεταγμένα, πράγμα που αφορά τη διαδικασία και με στόχο επόμενης μέρας, πράγμα που αφορά το μέλλον μας.
Τι είναι το PSI+;
Το PSI+ ξεκίνησε σαν μέσο μετάβασης και κατέληξε σαν στόχος. Και μόνο από αυτή την αλλαγή, έχει αποτύχει (και ήδη ελάχιστα μιλούν γιαυτό). Πλέον, το PSI είναι ένας μηχανισμός που θα μας οδηγήσει στη χρεοκοπία. Και να οδηγηθούμε εκεί, τουλάχιστον να πάμε με σχέδιο που θα αφορά την επόμενη ημέρα και όχι σχέδιο που θα αφορά το πλιάτσικο που θα γίνει. Αν η χρεοκοπία της χώρας είναι επιλεκτική ή όχι, δεν έχει και πολύ σημασία. Αρκεί να αποτελέσει εφαλτήριο ανάπτυξης. Χρεοκοπώντας, βγαίνει από το κάδρο και πλέον ανακτά αξιοπιστία. Εκεί είναι το θέμα. Θα αποτελέσει; Με τι στόχο και ποιό σχέδιο;  

Βασικά βήματα ενός σχεδίου:
Χάραξη στρατηγικής.
Για να χαράξεις στρατηγική, αρχικά θα πρέπει να ανατρέξεις στα πιστεύω σου. Ποιά είναι η θεωρία σου. Καπιταλισμός, σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός, τί τέλος πάντων. Μέσα από τα πιστεύω σου, θα μπορέσεις να βρείς απαντήσεις στην πορεία υλοποίησης, που θα σε απελευθερώσουν από τις αναστολές.
Επόμενο στάδιο χάραξης στρατηγικής, είναι ο προσδιορισμός των αξιών, πεποιθήσεων και δυνατοτήτων. Μας βοηθά να κατανοήσουμε το ποιά μπορούμε και τις αξίες αυτών που μπορούμε. Όταν αντιληφθούμε αυτά, είμαστε έτοιμοι να καθορίσουμε την «αποστολή μας».Αυτή – στα Ελληνικά “mission” θα είναι ο θεωρητικός μπούσουλάς μας, στην πορεία υλοποίησης του προγράμματός μας. Τότε αρχίζεις να βλέπεις και ποιό είναι το περιβάλλον στο οποίο θα δράσεις. Εσωτερικό και εξωτερικό.
Αφού τα δεις όλα αυτά, χρειάζεσαι να αναλύσεις ποιά είναι τα δυνατά σου σημεία (για να τα εκμεταλευτείς), οι αδυναμίες σου (για να τις διορθώσεις), οι κίνδυνοι (για να τους αντιμετωπίσεις) και οι ευκαιρίες (για να τις εκμεταλευτείς). Τα είδες;
Τότε ήρθε η ώρα για να καθορίσεις τον στρατηγικό στόχο σου και να καθορίσεις τις τομές σε σχέση με τον στόχο και την απόδοση του συστήματος. Τότε κατανοείς το αίτιο και το αιτιατό. Δύο καταστάσεις αιτίας και αποτελέσματος.
Ήρθε η ώρα για τον οδικό χάρτη. Ήρθε η ώρα της υλοποίησης στην πράξη των ανωτέρω. Μεταφέρεις τις επιτυχίες και συγκρίνεις το παρών με προβολή στο μέλλον. Ετοιμάζεις ένα «Scorecard» για την παρακολούθηση υλοποίησης του προγράμματός σου. Αυτό σου δίνει τη δυνατότητα ελέγχου της υλοποίησης, δρώντας υποβοηθητικά σε πιθανή ανάγκη προσαρμογών. Τότε είσαι έτοιμος. Και σημειώνω, ότι η κινέζικη αγορά δείχνει σημάδια υπερθέρμανσης, ενώ και οι Ινδία και Βραζιλία δεν πάνε πίσω, όπερ παγκόσμια κεφάλαια, θα χρειαστεί κάπου να ακουμπίσουν. Μήπως είναι ευκαιρία;

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Αποχαιρέτα το PSI που χάνεται...

Έχει νόημα πλέον, να συζητάμε για το PSI; Ήδη χθες είχαμε τους Ισπανούς του VEGA να αντιδρούν, ενώ και η Ευρώπη δεν είμαι σίγουρος ότι το χρειάζεται στη μορφή που μας προτάθηκε. Το ήξερε η Ευρώπη. Απλά, παίζοντας το παιχνίδι της Γερμανίας, παρατάθηκε για ένα δίμηνο το φθηνόεπιτόκιο για την Μέρκελ. Φυσικά, αυτό το δίμηνο, εμείς αναλωθήκαμε περισσότερο στο μέλλον του Παπανδρέου, παρά στο τι θα κάνουμε.

Προσωπικά, ήμουν κατά. Αφού, επί τοις ουσίας, δεν ήταν 105 τα δις που υποθετικά θα γλιτώναμε, λόγω του ότι τα περισσότερα από αυτά ήταν δικά μας χρήματα (ασφαλιστικά ταμεία κλπ, για τα οποία το κράτος μελλοντικά θα χρηματοδοτούσε). Επιπλέον, ήταν και το παιχνίδι των κοινών μετοχών που με εκνεύριζε. Και βέβαια, όλος ο λαϊκισμός που έβγαινε από αποδεδειγμένα αποτυχημένους υπουργούς, με αυτές.

Εδώ και καιρό, έγραφα για την εξέλιξη του PSI στην Ευρώπη. «Κούρεμα 60% για εμάς, 40% για Πορτογαλία καιΙρλανδία, 20% για Ιταλία και Ισπανία».
Βλέπω, ότι οι εξελίξεις, για μία ακόμη φορά, θα μας προσπεράσουν και ότι θα έρθει συνολική πρόταση. Ήδη το 50% δεν είναι αρκετό. Μας το έδειξε και το VEGA. Η μόνη πλέον προοπτική, για μένα, είναι η συμμετοχή και των φυσικών προσώπων, και ιδιαίτερα αυτών που τζογάρησαν με τα τραγικά επιτόκια του Μαρτίου. 

Αποτυχία. Και βέβαια, εμείς ασχολούμαστε αν ο επόμενος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θα είναι ο ΓΑΠ ή όχι.  Φαντασθείτε να παραιτούνταν ο Παπαδήμος τί θα γίνονταν; Ενώπιος ενωπίω; Ίσως να ήταν και η λύση, να τσακιστούν να φύγουν.




Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Γιώργος Αντωνίου. Το αραβικό ξύπνημα: Η ιστορία του Αραβικού Εθνικού Κίνηματος.

Το ακόλουθο άρθρο, είναι μία μικρή αναφορά σε ένα σημαντικό άνθρωπο, ο οποίος έδωσε το κοσμικό θεωρητικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ο απελευθερωτικός αγώνας των Αράβων, από την αποικιακή - έμμεση ή άμεση- κατοχή. 
Ο Αντωνίου γεννήθηκε το 1891, στην Αλεξάνδρεια, από Έλληνες γονείς. Έζησε τα περισσότερα χρόνια του στην Αίγυπτο και στο Λίβανο, όπου πέθανε το 1942.
Υπήρξε μέλος της Βρετανικής Διοίκησης Παλαιστίνης και πολιτικός διαμεσολαβητής μεταξύ των Αράβων και των Βρετανών. Στο έργο του "Αραβικό Ξύπνημα", περιγράφει την εξέλιξη του αραβικού εθνικισμού, της σημασία της αραβικής επανάστασης του 1916, και τις μηχανορραφίες πίσω από αυτόν. Η πολιτισμική κουλτούρα του Αντωνίου (Ελληνική, Αγγλική και Αραβική παιδεία), του επέτρεψε να λειτουργεί σε διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα, που τον καθιέρωσε σαν αξιόπιστο μεσολαβητή μεταξύ Άγγλων και Αράβων. Επηρεασμένος από τον Κωνσταντίνο Καβάφη, λάτρεψε την Ελληνιστική περίοδο - ίσως ο πραγματικός χρυσός Αιώνας της Ελλάδος.    
Μεγάλος θρίαμβος του Αντωνίου, κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Λονδίνου του 1939 για την Παλαιστίνη. Το βιβλίο του "Το αραβικό ξύπνημα", κατάλαβε στις εργασίες του συνεδρίου. Το βιβλίο  ανάγκασε τη βρετανική κυβέρνηση να αναγνωρίσει μυστικές υποσχέσεις της εποχής του πολέμου προς τους Άραβες και τις αντιφάσεις που ακολούθησαν.
Ακόμη και σήμερα, το βιβλίο του ασκεί σημαντική επιρροή στην κοσμική πλευρά του Παναραβισμού. Ατυχώς, το βιβλίο του δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά.


Βιβλιογραφία

Αντωνίου, Γιώργος. Το αραβικό ξύπνημα: Η ιστορία του Αραβικού Εθνικό Κίνημα. Λονδίνο: H. Hamilton, 1938.

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Από την Αραβική άνοιξη, έφθασε ο χειμώνας.

Ένα χρόνο έπειτα από τις πρώτες εξεγέρσεις και την αναζήτηση δημοκρατίας στον αραβικό κόσμο, παραθέτω τις απόψεις μου, για το που βρίσκονται και προς τα που πηγαίνουν.

Με τη λεγόμενη αραβική άνοιξη, για πρώτη φορά η περιοχή τραβά τα βλέμματα με επίκεντρο άλλο του Παλαιστινιακού θέματος και των συνιστωσών του. Όλες τις άλλες φορές, (1948,1967.1979) το θέμα ήταν η Παλαιστίνη. Τώρα είναι η αναζήτηση δημοκρατίας. Τώρα, το τι άλλα θέματα θα φέρει αυτή, θα το δούμε παρακάτω.
Η ιστορία δεν είναι καινούργια. Ήδη τα πρώτα μηνύματα άρχισαν να εμφανίζονται το 2005 στο Λίβανο, την μοναδική αραβική δημοκρατία, με την πίεση και το διώξιμο τελικά των Συριακών στρατευμάτων. Στο τέλος βέβαια, αυτή που κέρδισε ήταν η Χεζμπολάχ.

Πρώτα πρώτα, ο όρος Αραβική άνοιξη, ανήκει σε έναν Έλληνα του Λιβάνου, ο οποίος το 1938 τον χρησιμοποίησε, περιγράφοντας τις παναραβικές προσπάθειες για πολιτιστική και πολιτισμική αναβάθμιση ενάντια στην ξένη κατοχή.  Στο βιβλίο του ο Αντωνίου προσπαθεί να περιγράψει - και να υποδαυλίσει σαν άλλος Λόρενς- τη συσπείρωση των Αράβων για το παλαιστινιακό θέμα. Ο ίδιος ο Αντωνίου φέρεται να ξεσηκώνει τον παναραβισμό- ίδια καταγωγή- ίδια κουλτούρα από τον Ατλαντικό μέχρι τον Κόλπο. Αλλά σε αντίθεση με τον ορισμό του Αντωνίου, για τον οποίο θα αναφερθώ σε μελλοντικό άρθρο - η σημερινή Αραβική άνοιξη είναι περισσότερο τοπική παρά παναραβική.  
Τι συμβαίνει λοιπόν με την Αραβική άνοιξη; Ποιος κερδίζει και τι;
Μάλλον κερδίζουν οι Σουνίτες. Μάλλον χάνει η Τεχεράνη και το Ισραήλ. Γιαυτό και μην αιφνιδιαστούμε αν διαφοροποιηθεί η ρητορική του Ιράν προς το Ισραήλ, ότι και αν σημαίνει αυτό.
Σε τέσσερις χώρες άλλαξαν τα καθεστώτα (Αίγυπτος, Υεμένη, Τυνησία) αλλά μόνο στη Λιβύη η αλλαγή είναι πραγματική αλλαγή καθεστώτος.  Για τη Συρία δείτε εδώ. Άλλες τέσσερις χώρες (Σουδάν, Αλγερία, Ιράκ,  Λίβανο και Παλαιστινιακή Αρχή)  μόλις που θίγονται από την εξέγερση. Σε μία (Μπαχρέιν) η εξέγερση έχει λήξει, με διατήρηση του καθεστώτος.
Το άμεσο μέλλον δεν πολυενδιαφέρει - ούτως ει άλλως ο χρόνος ειδικά για τους άραβες είναι σχετικός). Υπάρχουν όμως κάποια ενδιαφέροντα σημεία, που θα πρέπει να τα υπολογίζουμε.

1. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των ελίτ δεν καθορίζει το καθεστώς.
2. Τα αυταρχικά καθεστώτα δεν μπορούν να ελέγχουν τα πάντα.
3. Ότι η κύρια απειλή για τα φιλοδυτικά καθεστώτα δεν προέρχεται από το ΙΡΑΝ.
4. Δεν ισχύει ότι το Σαουδαραβικό καθεστώς απλά πληρώνει για να κρατά μακρυά τους εχθρούς του, όπως μέχρι πρόσφατα.
5. Δεν ισχύει, ότι οι ΗΠΑ θα προτιμούν το διάβολο που γνωρίζουν από την αστάθεια του καινούργιου.
Τι ισχύει; ότι η αβεβαιότητα είναι το νέο πρότυπο.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Σόμπες πέλλετ (pellet) και οικιακοί συναγερμοί.


Μιά και το έφερε η κουβέντα, δείτε και τη δική μου εμπειρία από την σόμπα πέλλετ (έπειτα από ένα χρόνο λειτουργίας).

Κατ' αρχάς, την λειτουργώ στο εξοχικό, περίπου τρία Σαββατοκύριακα το μήνα. Έως τότε, για  θέρμανση είχα θερμοπομπούς και τζάκι. Έπειτα από έρευνα αγοράς, κατέξηξα στην λύση πέλλετ (αντί για ξυλόσομπα) λόγω συνδυασμού καθαρότητας - απόδοσης και ευκολίας. Η περίπτωση πετρελαίου, λόγω κόστους απορρίφθηκε. 
Τεχνικά:
Το pellet είναι από πριονίδι, σαν μικροί κύλινδροι (όπως οι κιμωλίες). Έχει θερμική ισχύ 4500 kcal ανά κιλό. Λόγω απουσίας χημικών, το προϊόν είναι οικολογικό.
Τι προσφέρει: Οικονομία και άνεση, λόγω της αυτονομίας του για πολλές μέρες.
Εγκατάσταση: Πανεύκολη.
Επόμενο στάδιο, αντίστοιχο σύστημα, για το τζάκι στην Αθήνα.


https://mondialin.com/
https://mondialin.com/


Nobel οικονομικής χημείας.


Ο καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα όπου η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής κατέχονται από ιδιώτες, με κίνητρο το κέρδος, που παράγεται από την εκμετάλευση της εργατικής δύναμης. Απαιτεί λοιπόν σταθερή ή σχετική δημιουργία υπεραξίας από τον εργαζόμενο, την οποία και καρπούται ο κεφαλαιούχος. Με την συνεχή ανάγκη δημιουργίας πλούτου και με τις δυνατότητες παραγωγής και κατανάλωσης πεπερασμένες, αναζητήθηκαν νέοι πόροι τροφοδοσίας του συστήματος. Αυτό ξεκίνησε από τη στιγμή που νέοι παγκόσμιοι παίκτες εμφανίστηκαν ήδη από τη δεκαετία του 1980. 
Μπορούμε να προσάψουμε πολλά στο σύστημα, αλλά θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε την χαμαιλεοντική του δυνατότητα να προβλέπει, να προσαρμόζεται και να επιβιώνει (μέχρι στιγμής). Με τον πυρήνα του συστήματος να μπλοκάρει από τη δεκαετία του 70, αυτός βρήκε τρόπο, να μεταφέρει τις υπεραξίες στην έδρα του και μάλιστα υπεραξίες που δε δημιουργήθηκαν από αυτόν. (Κλοπή).
Πρώτο βήμα, από τη δεκαετία του 60, με τον παγκόσμιο χρυσό και τις αποτιμήσεις του.
Δεύτερο βήμα, από το 1973, (προεδρία Νίξον) με τη δυνατότητα ανταλλαγής χαρτιού (δολάριο) με χρυσό.
Τρίτο βήμα, (δεκαετία 2000), με τα παράγωγα προϊόντα, που μεταμορφώθηκαν σε παγκόσμιο τζόγο. 
Απομακρυνόμενο το σύστημα συνεχώς από την ουσία του, πλέον μοιάζει περισσότερο με καζίνο. Έξω από κάθε καζίνο, υπάρχει ο τοκογλύφος. Με τον τελευταίο να φοβάται ότι κάποια στιγμή δεν θα μπορεί να πάρει τα χρήματα του θύματος, γιατί θα έχουν τελειώσει τα σπίτια και τα χωράφια, πάντα προσπαθεί να δίνει λίγο οξυγόνο στο θύμα, ώστε να συνεχίσει αφενώς το θύμα την προσπάθειά του, αφετέρου ο τοκογλύφος την κερδοφορία του. Ειναι θέμα συστημικό που θα έλεγε και ο Μπέννυ.

Αφού λοιπόν υπήρχε η ανάγκη για νέα προϊόντα (virtual), ανακαλύφθηκε πριν μία εβδομάδα ένα καινούργιο προϊόν. Όχι δεν είναι το 119 στοιχείο της φύσης. Δείτε το.
Η νέα γενιά ETF, ενεργητικής διαχείρισης, που προσφέρουν σύμφωνα με το Marketwatch σύντονα ανοίγματα στα χρηματιστήρια μέσω short πωλήσεων μετοχών. Μπορεί κανείς να πουλήσει με πρόβλεψη πτώσης μετοχές και στόχος είναι η κερδοφορία σε περίπτωση χρηματιστηριακής πτώσης και με ασφάλεια κινδύνου (hedging). 
Άνοιξα τα κιτάπια μου, και υπολογίζω προσθήκη στο παγκόσμιο ΑΕΠ, περί τα 4,5 τρις από αυτό το virtual προϊόν. Με ένα διαχειριστικό ώφελος περί του 3%, όμορφα προστίθενται στις κερδοφορίες κάποιον περι τα 150 δις. 
Όμορφα.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Λαχανάκια Βρυξελλών

1. Υπάρχει ένα παλαιό χρηματιστηριακό ρητό, "αγόρασε στην φήμη, πούλα στα νέα". Ισχύει 100 χρόνια τώρα. Οι φήμες ήταν για επικείμενη κατάρρευση της Ευρώπης. Το νέο ότι προς το παρόν δε διαλυόμαστε. Τι ισχύει ή μάλλον τι είναι πιό πιθανό;
Οι ηγέτες μας, συμφώνησαν, ότι χρειάζεται να συμφωνήσουν σε μία νέα συμφωνία. Καταλάβατε τίποτε; Εγώ, ότι απλά μεταθέτουμε την επίλυση για αργότερα. Πολύ αργότερα, όταν ίσως θα είναι και αργά. 

2. Γιατί η Μέρκελ καθυστερεί τόσο; Απλά, η Γερμανία δανείζεται με εξαιρετικά επιτόκια, χάρη και στον πανικό που σπέρνει η παρουσία της Ελλάδας. Ας προσπαθήσουμε να το εξετάσουμε συνοπτικά:
Η Γερμανία θα δανειστεί για το 2012, περίπου 450 δις. Χάρη στο Ευρώ και στην κρίση δανεισμού του νότου, απολαμβάνει επιτόκιο στο 0,5%, ουσιαστικά κάποιοι παρκάρουν τα χρήματά τους εκεί. 
Γιατί λοιπόν να μην συνεχίσει έτσι;. 
Άγγελα, το κλασσικό ξινολάχανο δεν γίνεται με λαχανάκια Βρυξελλών.

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Λέμε τώρα..

Εισαι hedge fund, και επενδύεις σε CDS. Αγοράζεις Ελληνικά ομόλογα από την αγορά (με έκπτωση 55%) που είναι οι τρέχουσες τιμές.
ΔΕΝ συμφωνείς στο κούρεμα, οπότε το 50% δεν γίνεται σε εθελοντική βάση, οπότε έχουμε πιστωτικό γεγονός και πληρώνεσαι για τα CDS.
Γιατί να μην το επιχειρήσεις;
Και βέβαια, ακολουθεί η Ιταλία, όπου τα πράγματα είναι πιό μεγάλα.
Δείτε και το γράφημα για τα κέρδη των εταιρειών του δείκτη S&P 500, έτσι για το αρχείο σας και επανέρχομαι σχετικά.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Brussels as Versailles...(ΙΙ)

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον (ακόμη) τις συνεχείς συναντήσεις, ανακοινώσεις, ξανά συναντήσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζύ. Πιθανώς, να νομίζουν ότι παριστάνοντας τους συσκεπτόμενους, οι αγορές θα τρομάξουν, μαζί τους θα τρομάξουν και οι κακοί και θα τους ακολουθήσουν. Ο Σαρκοζύ, ενδεχομένος να απολαμβάνει αυτή τη δημοσιότητα, σαν γνήσιο τέκνο του image making που είναι. Για την Μέρκελ δεν το νομίζω, απλά δεν αντιλαμβάνεται. Για να αιτιολογίσουμε την στάση κάποιου βέβαια, θα πρέπει να δούμε την κουλτούρα του. Εκπαίδευση, και από που έρχεται. Και για την Άγγελα είναι γνωστό.

Τι συζητείται; Υπάρχει στόχος και μιλάμε για την στρατηγική επίτευξης; Τελικά γνωρίζει κανείς; Ή μήπως καταλήξουμε σε μία απόφαση με 17 ή και 27 εκδοχές και επιλέγει ο καθένας την πορεία του; Και όλη αυτή η διαδικασία μήπως απλά οργανώνει την καταστροφή;
Η Ευρωπαϊκή ιστορία μας δείχνει ότι κάθε φορά που υπήρξε συμβιβασμός, κανείς δεν ήταν ικανοποιημένος. Και – ευρωπαϊκό παράδοξο – πιθανολογώντας τα αποτελέσματα, οι  πιό ικανοποιημένοι θα είναι οι Γερμανική ακροδεξιά και η νεοελληνική αριστερά. Ο Γερμανός που ζητά θεσμοθέτηση σκληρών όρων και ο Έλληνας που θα παραθυρολογεί ότι η λιτότητα δεν είναι λύση κλπ.
Νομή εξουσίας; Η Γερμανία να διοικεί με την Γαλλία υποδιοικητή; Πιθανότατα, γιατί οι λοιποί ευρωπαίοι τους έδωσαν το δικαίωμα. Δεν άκουσα και κάποια πρόταση από αλλού. Το Μάαστριχτ και η Λισσαβώνα αλλάζουν. Σε ποιά κατεύθυνση;
Οι ελπίδες μας στον Mario Draghi. Αυτός τουλάχιστον, δείχνει να μπορεί να εξελιχθεί σε ηγέτη. Τραγικό να ηγείται τραπεζίτης, αλλά ελπίζω στην μετεξέλιξη του ανδρός. (Μη μπερδεύεστε, ο δικός μας είναι τραπεζικός όχι τραπεζίτης).  Η παρουσία του Draghi, από την πρώτη στιγμή ήταν προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης, που η αγορά μετά την τραγική παρουσία του Trichet καλοδέχθηκε. Σαφώς και ο στόχος είναι κοινός. Τα μέσα αλλάζουν. Και αρχίζει να γίνεται και στην ΕΚΤ συζήτηση περί αποφυγής  αποπληθωρισμού, άρα να περιμένουμε και μέτρα. Έτσι αποφεύγεις το κακό Τρισέ μου, όχι απλά καταδικάζοντάς το. Ανόητε. Αντίθετα με τον μαλθακό Τρισέ, ο Draghi έθεσε το πρόβλημα του αποπληθωρισμού στην συζήτηση και δείχνει (με τη μείωση των επιτοκίων) ότι το πολεμά. Για εμάς βέβαια, το πρόβλημα είναι εσωτερικό και πολιτικό, οπότε συζητήσεις περί αποπληθωρισμού, είναι αντίστοιχες του «τι χρώμα είναι οι κουρτίνες όταν καίγεται το σπίτι σου».  
Μέσα σε όλα αυτά, οι ελπίδες μου είναι στους τεχνοκράτες και στην μητέρα φύση. Αν και νομίζω τελικά ότι την Ευρώπη θα την σώσει η Αγγλία. Θυμηθείτε το.











Nikos' Letter: πληροφορίες για καφέ espresso

Nikos' Letter: πληροφορίες για καφέ espresso: Μερικές πληροφορίες για καφέ εσπρέσσo. Λοιπόν, υπάρχουν 2 είδη καφέ. Ο Arabica και ο Robusta. O Arabica δίκαια θεωρείται ο κορυφαίος. Βγα...

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Η αποτυχία του Ποιοτικού Μνημονίου.

Δεν μπορεί να επικαλείσθαι τον Paul Krugman κατ΄αποκοπή. Προφανώς και θα χρεοκοπήσουμε, αλλά δεν θα χρεοκοπήσουμε ούτε από την Ευρώπη ούτε από τον Αβραάμ πάπα. Θα χρεοκοπήσουμε, από τη στιγμή που αυτά που θα έπρεπε να κάνουμε, δεν τα κάνουμε. Από την στιγμή που μας ενδιαφέρουν τα συνθήματα και όχι η ουσία. Από τη στιγμή που δεν ασχολούμαστε με το αίτιο αλλά με το αποτέλεσμα.
Γιατί έχουμε τόσο χρέος; Γιατί 35 χρόνια τώρα παρουσιάζουμε ετήσια ελλείματα. Και δεν φταίνε ούτε οι αμερικανοί, ούτε οι εβραίοι, ούτε κανένας άλλος. Και πρώτα Αντώνη μου αντιμετωπίζεις τα ελλείματα και μετά αρχίζεις τις  θεωρίες. Πρώτα συμμαζεύεσαι, και μετά επεκτείνεσαι. Και τα ελλείματα δεν είναι μόνο οικονομικά. Είναι ελλείματα ποιότητας. Δεν με πειράζει και να πληρώσω το χαράτσι της ΔΕΗ. Να πληρώσω και έξτρα φόρο, όσο αντισυνταγματικό και να είναι. Αλλά ταυτόχρονα, να έχω εκπαίδευση για το παιδί μου. Να έχω περίθαλψη. Να νοιώθω ασφάλεια. Να , να , να. Ποιός ασχολήθηκε με αυτά τα ελλείματα;
Το σφάλμα, αγαπητέ Βρούτε, δεν είναι στα άστρα μας, αλλά σε εμάς που βρισκόμαστε κάτω από αυτά - Ιούλιος Καίσαρ.

Brussels as Versailles...

Όσο οι Τρισέδες θεωρούν ότι οι Βυξέλλες είναι Βερσαλίες, τόσο η Ευρώπη θα οπισθοχωρεί. Όσο η Γερμανία θα φέρεται σαν επαρχιωτοπούλα, τόσο θα μειώνεται και ο δικός της ρόλος. Το τραγικό θα είναι να αναζητήσουμε την επόμενη μέρα υπό την καθοδήγηση της Αγγλίας. Ο ευρωσκεπτικισμός έχει περάσει την Μάγχη και δεν έρχεται έρποντας, αλλά με άλματα.
Αναζητείται Ροβεσπιέρος.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Μαράθηκε η Αραβική Άνοιξη;

Σχολιάζοντας τα της Αιγύπτου, δεν μπορώ παρά να σταθώ στα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών, όπου η Μουσουλμανική Αδελφότητα και η φονταμενταλιστική ΝΟΥΡ κέρδισαν με ισχυρή πλειοψηφία. 37% η αδελφοί μουσουλμάνοι και 24% η ΝΟΥΡ. Ασύλληπτο; Δε νομίζω.
Θυμίζω, ότι οι εκλογές ήταν για την συνταγματική εθνοσυνέλευση. Τι περιμένει αυτό το (αθροιστικά 61%); Σαρία; Μήπως αντί για αραβική άνοιξη και λουλούδια αναζητήσουμε κάτι άλλο; Άρχισαν τα όργανα;
Πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν και δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών στο Κάιρο, όλο αυτό τον καιρό.
Σε κοντινή απόσταση στην ίδια περιοχή, μουσουλμάνοι διαδηλωτές πέταξαν μολότωφ σε άλλη εκκλησία.
Οι σχέσεις μεταξύ σουνιτών μουσουλμάνων και κοπτών χριστιανών - που αντιπροσωπεύουν περίπου το 10% του πληθυσμού - έχουν επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια.
Δείτε τι έγραφα τον Απρίλιο σχετικά με την Αίγυπτο. Μωρέ Μουμπάρακ και πάλι Μουμπάρακ.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Λες Σάννον

" Είναι ο άνθρωπος που με καθιέρωσε στην αγαπημένη μου ομάδα. Χωρίς υπερβολή, είναι ο σωτήρας μου. Ηταν ένας καταπληκτικός άνθρωπος που πέρασε τη φιλοσοφία ότι το ποδόσφαιρο είναι μια γιορτή. Αυτό μας έλεγε πριν από κάθε παιχνίδι" - Γιώργος Κούδας. 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Οι μεγαλύτεροι δανειολήπτες της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. (Κατά την κρίσιμη περίοδο της κατάρρευσης Lehman).

Ας δούμε τι έκαναν οι Αμερικανοί, κατά τη δική τους κρίση του 2008.
Η Ομοσπονδιακή Τράπεζά τους διέθεσε περίπου 7,7 τρις δολάρια, για την στήρηξη του τραπεζικού συστήματος. Δείτε τη λίστα παρακάτω. Από αυτά τα χρήματα (δάνειο με εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο), υπολογίζεται ότι οι τράπεζες αφενώς διασώθηκαν και αφετέρου κέρδισαν έως τώρα περίπου 13δις. Κεφάλαια δόθηκαν και σε αυτές που δεν είχαν πρόβλημα.
1. Morgan Stanley : $107 δις
2.
Citigroup Inc. : $99.5 δις,
3. Bank of America Corp.   : $91.4 δις,
4. Royal Bank of Scotland Group PLC: $84.5 δις,
5. State Street Bank : $77.8 δις,
6. UBS AG
: $77.2 δις
7. Goldman Sachs Group Inc.: $69 δις
8. JPMorgan Chase & Co.: $68.6 δις,
9. Deutsche Bank AG : $66 δις, είδες οι Γερμανοί;
10. Barclays
PLC: $64.9 δις,
11. Merrill Lynch: $62.1 δις,
12. Credit Suisse Group: $60.8 δις
13. Dexia SA: $58.5 δις,
14. Wachovia Corp.: $50 δις,
15. Lehman Brothers Holdings : $46 δις,
16. Wells Fargo & Co.: $45 δις
17. Bear Stearns: $30 δις,  
18. 
BNP Paribas SA : $29.3 δις,
19. Hypo Real Estate Bank International AG : $28.7 δις,
20. Fortis Bank
: $26.3 δις,

Ο αμερικανός φορολογούμενος διαμαρτύρεται ότι θα πληρώσει το λογαριασμό. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, δείτε ποιοί θα τον πληρώσουν πραγματικά.


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Μάης του '68 εναντίον του Ντε Γκώλ.

Σε ένα άρθρο του, "Μεταμφιεσμένο Πραξικόπημα: Νέα Τάξη Πραγμάτων" ο συγγραφέας Jonathan Mowat ασχολείται με την προέλευση του ¨Post Modern Coup", τακτική που χαρακτηρίζεται από την ανάμιξη των ΗΠΑ και των ευρωπαίων συμμάχων τους στις «Πορτοκαλί Επαναστάσεις».
Δεν θα προσπαθήσω να το μεταφέρω, αλλά ορμώμενος από αυτό να σχολιάσω.
Η χρήση και χειραγώγηση των «δυνάμεων του λαού», είναι ένα γεωπολιτικό όπλο (σε μεγάλο βαθμό με συμμετοχή ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνονται τις συνέπειες) που το έχουμε δει από την Χιλή μέχρι την Κίνα και από τις ΗΠΑ μέχρι την Μέση Ανατολή πρόσφατα. Το είδαμε στην Ευρώπη (Μάης 68), αλλά και στην χώρα μας (Δεκεμβριανά του 08). Για την ώρα, η ιστορία ακόμη παρατηρεί τις εξελίξεις αυτού του τελευταίου, και ενδεχόμενα να καταγράψει στο μέλλον. Ας εξετάσουμε κάτι που η ιστορία ξεκάθαρα έγραψε για το τι συνέβει και φθάσαμε στον Μάι του 68 και ας προβληματιστούμε για το τί θα συμβεί αν συνεχίσουμε να είμαστε απαθείς.
Από το μακρυνό 1967, ο Δρ. Fred Emery,  τότε διευθυντής του Tavistock Institute,  αναφερότανε στην «υπνωτική δράση» της τηλεόρασης και των μέσων, που δυνητικά  θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά για να να μειωθεί το έθνος-κράτος μέχρι το 2000. Αυτή χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από το Tavistock Institute (πού είχε ρόλο ψυχολογικού βραχίονα υποστήριξης στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο) και ήταν ο πρόδρομος του συγκεκριμένου στρατηγικού σχεδιασμού στην περίπτωση "εξάπλωση των εφήβων" στην ανατροπή του Ντε Γκωλ το 1967. Ας αναζητήσουμε το κίνητρο για αυτό και ας το προβάλουμε σε όσα μας συμβαίνουν σήμερα.
Το κίνητρο πίσω από την αποσταθεροποίηση του ντε Γκωλ έχει σχετισθεί με την συνεχή μάχη για τις διεθνείς νομισματικές σχέσεις και την κόντρα της Γαλλίας με τις ΗΠΑ και την Αγγλία. Η αρχή έγινε από τη στιγμή που οι ΗΠΑ ήταν οι μόνες που μπορούσαν να πληρώνουν τους πιστωτές του με εθνικό νόμισμα σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο. Η Γαλλία πρότεινε να ισχύει ένα καλάθι νομισμάτων (πρόταση που επανέρχεται και σήμερα). Οι ΗΠΑ απέκτησαν αυτό το προνόμιο από τον πόλεμο και εν συνεχεία με τη δικαιολογία της Αμερικανικής βοήθειας το μετέτρεψαν σε προνόμιο. Από το 1973 επί Νίξον το επένδυσαν και με μακροοικονομικά θεωρητικά χαρακτηριστικά. Έτσι παραβιάστηκε το Διεθνές Νομισματικό Σύστημα που έχει συσταθεί στο Bretton Woods και που είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε τα διάφορα εθνικά νομίσματα να  συνδέονται με την τιμή του χρυσού εκφρασμένη σε δολάρια. Μια πτώση της αξίας του δολαρίου έναντι των άλλων νομισμάτων θα μπορούσε επομένως να κατασκευαστεί με την αύξηση της τιμής του χρυσού σε δολάρια.
Η ανισότητα του συστήματος είχε επισημανθεί από πολλούς οικονομολόγους.  Η κριτική του συστήματος απέκτησε πολιτική διάσταση από τον Ντε Γκωλ. Αρχικά, δεν ήταν σε αντίθεση με την πρόταση δημιουργίας ενός μηχανισμού επίλυσης πληρωμών, κατά τα πρότιμα της Ευρωπαικής Ένωσης, το οποίο θα βασίζεται και στο χρυσό και σε ένα «καλάθι» των βασικών νομισμάτων. Αφού όμως δεν κατέστει δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία ο Ντε Γκώλ σκλήρυνε την θέση του στην περίφημη συνέντευξη Τύπου της 4ης Φεβρουαρίου 1965 και πρότεινε την επιστροφή στο αρχές του κανόνα του χρυσού. Η άποψή του σχετικά με τα προνόμια του δολαρίου κέρδισε γενική έγκριση, αλλά η ανάγκη να συμπληρωθεί ο χρυσός με ένα πλήρες σύστημα των πιστωτικών διευκολύνσεων απαιτούσε τη δημιουργία ενός φορέα που να έχει σχεδιαστεί από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Άρα από τις ΗΠΑ.
Η Γαλλία δεν ήταν υπέρ αυτής της λύσης, αλλά η διαπραγματευτική θέση της είχε υπονομεύεται σοβαρά από τα γεγονότα του Μάη του 1968. 
Κατά τη δεκαετία του 1960 η Αγγλίας και η Αμερική, ήταν καθαροί εξαγωγοί κεφαλαίων προς τον υπόλοιπο κόσμο. Μέσω αυτών, παρά τη στασιμότητα της βιομηχανικής της βάσης, δημιούργησε την αύξηση των εμπορικών ελλειμμάτων. Και ενώ η Ευρώπη αναπτυσόταν βιομηχανικά, οι Άγγλοι προτίμησαν να επικεντρωθούν αποκλειστικά στην κατάρτιση χρηματοδοτικών ροών στις δικές τους τράπεζες, διατηρώντας υψηλά επιτόκια. Η βιομηχανία της υπέστη καθίζηση, λόγω και επιτοκίων, αλλά αυτό λίγο ενδιέφερε το City.
Αγγλοσαξωνικό παιχνίδι:
Τον Ιανουάριο του 1967 ο Ντε Γκώλ πρότεινε την αύξηση της επίσημης τιμής του χρυσού που κατέχουν τα βιομηχανικά κράτη (ή οποία ήταν σταθερή πάνω από 15 χρόνια). Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία αρνήθηκαν γιατί θα  σήμαινε de facto υποτίμηση των νομισμάτων τους. Αμέσως, η Γαλλία αποσύρθηκε από την ομάδα των δέκα (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Σουηδία, Καναδά και Ιαπωνία). Η Ομάδα των Δέκα είχε συμφωνήσει να διατηρεί ασφάλεια χρυσού σε ένα ειδικό ταμείο, το Pool Gold. Όπως αποκαλύφθηκε,  οι ΗΠΑ συνέβαλαν μόνο κατά το ήμισυ στις υποχρεώσεις τους, για να διατηρηθεί η παγκόσμια τιμή του χρυσού σε τεχνητά χαμηλό $ 35/ounce.
Και αρχίζει το πανηγύρι. Ο Αμερικανικός και βρετανικός οικονομικός τύπος, υπό την καθοδήγηση του Economist, ξεκίνησε μια αυξημένη επίθεση εναντίον της γαλλικής πολιτικής.
Ο Γάλλος πρωθυπουργός Ζορζ Πομπιντού, σε δημόσια ομιλία του τον Φεβρουάριο του 1967, επιβεβαίωσε τη γαλλική προσκόλληση σε ένα χρυσό καλάθι νομισμάτων σαν τον μόνος τρόπος για την αποφυγή αδικιών. Ο Αμερικανός πρόεδρος Johnson συνεπικοιρούμενος από τη Federal Reserve αντιδρούσαν, γιατί απλά οι ΗΠΑ έστελναν χαρτιά (δολλάρια) στη θέση του χρυσού. Στη διάρκεια του 1967 τα πράγματα εκτραχύνθηκαν, Η Κεντρική τράπεζα της Γαλλίας καθόριζε την ισοτιμία του δολαρίου και από τα αποθέματα για το χρυσό, ξεπερνόντας το εθελοντικό pool gold του 1961. Πανικός. 80 τόνοι χρυσού πωλήθηκαν στο Λονδίνο σε μία περίοδο πέντε ημερών, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να σταματήσει η κερδοσκοπική επίθεση. Ο φόβος μεγάλωσε ότι ολόκληρο το οικοδόμημα του Bretton Woods ήταν έτοιμο να σπάσει στον πιο αδύναμο κρίκο, τη στερλίνα. Η στερλίνα υποτιμήθηκε για πρώτη φορά από το 1949. Με την κρίση στην αγγλική λίρα να έχει κοπάσει, ξεκίνησε η κρίση του δολαρίου. Κάτοχοι δολαρίων απευθύνθηκαν στο New York Federal Reserve και απαίτησαν το νόμιμη χρυσό τους σε αντάλλαγμα. Οι αμερικανοί αυθαίρετα υπολόγιζαν την τιμή του χρυσού με ισοτιμία το 1934.
Ανατροπή Ντε Γκώλ. 
Το Απρίλιο του 1968, συναντώνται στη Σουηδία οι χώρες των δέκα, όπου οι Αμερικανοί απλά προσπαθούν να τη διαλύσουν, με το φόβο της κατά 50% υποτίμησης του δολαρίου. Οι ΗΠΑ πρότειναν μία διαδικασία SDR. Η Γαλλία (και άλλοι από τους δέκα) αρνήθηκαν.
Μέσα σε λίγες μέρες από τη γαλλική άρνηση στο σχέδιο της Ουάσιγκτον άρχισαν τα επεισόδια με αριστερούς φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Αφορμή, η δυσπραγία ρευστού που δημιουργήθηκε στις Γαλλικές Τράπεζες.
Δυστυχώς, η αντεπίθεση των Αγγλο-Αμερικανών πέτυχε. Και πέτυχε κυρίως γιατί χρησιμοποιήθηκε η εκ των έσω προπαγάνδα πάντα υπό την καθοδήγηση της Tavistock Institute
Αν σας θυμίζει κάτι, παρακαλώ για τα σχόλιά σας.

Δανειακές ανάγκες του νότου.

Και μιλάμε για τους επόμενους μήνες. Το chart από τον Spiegel.