Οι πεποιθήσεις είναι μεγαλύτεροι αντίπαλοι της αλήθειας από τα ψέματα. Φρήντριχ Νίτσε.

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Δύο χρόνια από το Καστελλόριζο, μία μέρα από την Παγκόσμια ημέρα κατά των πειραμάτων σε ζώα.

(Δημοσιεύω αυτό το κείμενο σήμερα, για να αποφευχθούν συνειρμοί). 

Τα τότε δεδομένα:
Εσωτερικό περιβάλλον:
Η Ελληνική Οικονομία το 2009 χαρακτηριζόταν από πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα (χωρίς τοκοχρεολύσια) 10% του ΑΕΠ και έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών 15,4% του ΑΕΠ.  Δηλαδή, το ελληνικό Δημόσιο ξόδεψε εκείνη τη χρονιά 24 δισεκατομμύρια που δεν είχε και ως χώρα εισαγάγαμε 37 δισεκατομμύρια περισσότερα, κυρίως για καύσιμα, φάρμακα και τρόφιμα, από όσα εξαγάγαμε. Ταυτόχρονα, το πραγματικό ΑΕΠ της χώρας (παραμετροποιημένο ως προς την κατανάλωση στους Ευρωπαϊκούς μέσους όρους), ήταν 170 δις.

===============================================
===============================================

Εξωτερικό περιβάλλον:
Έπειτα από 2 χρόνια παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, τα παγκόσμια οικονομικά κεφάλαια, αναζητούσαν ασφαλέστερους προορισμούς. Αυτό ανέβαζε τα επιτόκια, σε επίπεδα τοκογλυφικά.
Πολιτική κατάσταση:
6 μήνες πριν, το ΠΑΣΟΚ, με επιχειρηματολογία του επιπέδου «λεφτά υπάρχουν» κέρδισε τις εκλογές, από ένα κόμμα που δεν ήθελε να κυβερνήσει (ΝΔ). Κανένας δεν γνωρίζει, προς τι η προεκλογική επιχειρηματολογία, τη στιγμή που ήταν βέβαιο ότι το ΠΑΣΟΚ θα ήταν κυβέρνηση. Ειπώθηκαν βέβαια και άλλα γραφικά: (θα βγάλουμε την COSCO από το λιμάνι – η οποία διπλασίασε την παραγωγή παρά τις αντιξοότητες, θα ξαναγοράσουμε τον ΟΤΕ – και εν συνεχεία πούλησε επιπλέον ποσό, κλπ). Από τη στιγμή που διαπίστωσε την κατάσταση, αρχίσαμε τις φανφάρες περί πιστολιού στο τραπέζι κα. Όλα αυτά δημιούργησαν ασφυξία οικονομική. Στους 6 μήνες της διακυβέρνησης, είδαμε μία προετοιμασία virtual, και η οποία καμμία σχέση με την πραγματικότητα δεν είχε. Ο Παπανδρέου, εμπιστευόταν μόνο τις επιλογές του, ενώ η ιστορία του έδειχνε άτομο ανίκανο να επιλέξει συνεργάτες. Επιπλέον, το κλασσικό ΠΑΣΟΚ, σε κάθε ευκαιρία δυναμίτιζε τις όποιες του προσπάθειες. Αδύναμος να αντιδράσει σε συντεχνείες, σε αυθαιρεσίες και στον παλαιοκομματισμό, βρέθηκε από την κατάσταση της απόλυτης ευτυχίας, στον πανικό.

Πριν 2 χρόνια, (23/4/2010), ο τότε πρωθυπουργός Παναδρέου, από το Καστελλόριζο όπου βρέθηκε για κωπηλασία, απήυθυνε διάγγελμα στον Ελληνικό λαό, ενημερώνοντάς τον ότι προχωρά στις διαδικασίες δανεισμού από το ΔΝΤ και στην υπογραφή μνημονίου με τους νέους δανειστές μας.
Το Μνημόνιο που υπογράψαμε με τους δανειστές μας το 2010 είχε ως στόχο τον μηδενισμό του πρωτογενούς ελλείμματος το 2012 και τη βελτίωση του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών μέσα από τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Το μνημόνιο εκτός από στόχους, έδινε και μία όδευση προς αυτούς. Αποτύχαμε πλήρως. Όχι τόσο ποσοτικά, αλλά κυρίως ποιοτικά.
Αιτίες αποτυχίας :
·        Δεν αντιμετωπίσαμε την κρίση σαν ευκαιρία και ως εκ τούτου, ποτέ δεν σχεδιάσαμε στρατηγικά, για την αντιμετώπισή της. Για να χαράξεις στρατηγική, αρχικά θα πρέπει να ανατρέξεις στα πιστεύω σου. Ποιά είναι η θεωρία σου. Καπιταλισμός, σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός, τί τέλος πάντων. Μέσα από τα πιστεύω σου, θα μπορέσεις να βρείς απαντήσεις στην πορεία υλοποίησης, που θα σε απελευθερώσουν από τις αναστολές πραγματοποίησης.
·        Αρνηθήκαμε την πραγματικότητα, ώστε να εστιάζουμε στο αίτιο του κακού. Το πρόβλημά μας δεν είναι οικονομικό. Είναι πρόβλημα κοινωνικό. Δεν λειτουργούν οι θεσμοί και τίποτε δεν προδικάζει, ότι ο κάθε ένας που μπορεί, θα αρχίσει να εκδίδει νομοθετήματα που δεν θα απαιτούν την παρέμβαση - διαμεσολάβηση της γραφειοκρατίας. Στη διετία της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ δεν έγινε ούτε μία ιδιωτικοποίηση, ούτε βέβαια απολύθηκε κανείς από το Δημόσιο.

Δύο χρόνια και το Καστελλόριζο φαντάζει μακρυνό. Θα το βρίσκουν μπροστά τους μόνο οι φοιτητές της Πολιτικής Οικονομίας, σαν ένα τόπο από τον οποίο ένας αδύναμος Πρωθυπουργός νομίζοντας ότι έπαιζε monopoly, προσπάθησε virtual να σώσει μία χώρα.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Πως οραματίζομαι την "τρίτη λύση"

του Στέφανου Μάνου *
Δημοσιεύθηκε πριν 4 χρόνια, ενδιάμεσα εμείς ψηφίσαμε Γιωργάκη..


Έχει καθιερωθεί να λέγεται ότι: «στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα».

Πράγματι η εκλογική διαδικασία επιτρέπει στο εκλογικό σώμα να εκφράζει τη θέληση του. Κατά τούτο συνεπώς δεν υπάρχει αδιέξοδο. Έλα όμως που οι ψηφοφόροι τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ είναι βαθιά δυσαρεστημένοι όχι μόνο με το κόμμα που ψήφισαν, αλλά και με το αντίπαλο κόμμα εξουσίας. Μπορεί να μην υπάρχουν αδιέξοδα στη δημοκρατία, αλλά πάρα πολλοί ψηφοφόροι που παραδοσιακά ψήφιζαν Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζουν ένα προσωπικό αδιέξοδο: Δεν ξέρουν τι να ψηφίσουν.

Η δημοκρατία δεν είναι σε αδιέξοδο. Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. όμως βρίσκονται σε αδιέξοδο επειδή οι πολιτικές που ακολούθησαν διαδοχικά από το 2000 (δεύτερη τετραετία Σημίτη) μέχρι σήμερα δεν οδήγησαν και δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά.

Είναι σε αδιέξοδο διότι ούτε στο ένα, αλλά ούτε στο άλλο κόμμα, διαφαίνονται διάδοχα πρόσωπα ικανά να προβάλλουν μια νέα πρόταση διακυβέρνησης αρκετά διαφορετική από αυτή που δοκιμάστηκε και απέτυχε.

Χάθηκαν για την Ελλάδα 8 πολύτιμα χρόνια εξαιρετικά ευνοϊκής διεθνούς συγκυρίας. Και τώρα που η διεθνής συγκυρία γίνεται πιο δύσκολη και πολύπλοκη, ποιός θα κάνει ό,τι πρέπει να γίνει; Ποιός θα χαράξει νέα πορεία και θα έχει την ικανότητα και κυρίως το κουράγιο να την τηρήσει; Το 80% του ελληνικού λαού θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι σε λάθος δρόμο. Ποιός θα δείξει το σωστό δρόμο;

Η Ελλάδα το 2009 θα βρίσκεται σε πολύπλευρη κρίση. Κρίση θεσμών και αξιών. Κρίση οικονομική. Κρίση ηθική. Κρίση εμπιστοσύνης. Κρίση παιδείας. Το 2008 είναι μόνο η αρχή, το 2009 φοβάμαι ότι θα είναι σημαντικά δυσκολότερο.

Για να επιστρέψουμε στο σωστό δρόμο, προτείνω ένα όραμα για την Ελλάδα στηριγμένο στην ανάλυση των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων:

Ιστορία, πολιτισμός, περιβάλλον, ναυτιλία.

Ιστορία, ήλιος και θάλασσα.

Ζητώ να αναδιατάξουμε το κράτος ώστε να υπηρετεί αυτό το όραμα. Να πούμε ότι αυτά προηγούνται και τα υπόλοιπα έπονται. Να οργανώσουμε αντίστοιχα το κράτος. Ο κρατικός προϋπολογισμός να αναμορφωθεί ώστε να υπηρετεί κατά προτεραιότητα τους νέους στόχους.

Με παραδείγματα θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι εννοώ με την αναδιάταξη του κράτους.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Ν.Δ. ακολούθησαν μια πολιτική προσέλκυσης βιομηχανικών επενδύσεων στηριγμένη σε παχυλές επιδοτήσεις. Τα λεφτά ξοδεύτηκαν, βιομηχανίες όμως άξιες λόγου δεν ιδρύθηκαν. Διότι στην πραγματικότητα η βιομηχανία δεν φαίνεται να έχει τις προϋποθέσεις να ευδοκιμήσει στην Ελλάδα. Η μεταποίηση δεν περιλαμβάνεται στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας. Αφήστε που δεν χωνεύουμε τους βιομήχανους και δεν θέλουμε βιομηχανίες κοντά στις πόλεις όπου ζούμε.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι θα γινόταν αν το κράτος, αντί να επιδοτεί θνησιγενείς βιομηχανίες, ανακοίνωνε π.χ. ότι θα επιδοτήσει πλουσιοπάροχα την εγκατάσταση στην Ελλάδα παραρτημάτων των σπουδαίων πανεπιστημιακών αρχαιολογικών σχολών του κόσμου. Δεν θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας; Δεν θα είχαμε τη δυνατότητα να καταστούμε παγκόσμιο αρχαιολογικό κέντρο; Πού στην υφήλιο θα ήταν καλύτερα να σπουδάσει κάποιος αρχαιολογία;

Χάρη στην ιστορία μας, επιφυλάσσουν στην Ελλάδα ιδιαίτερες τιμές στους Ολυμπιακούς αγώνες.

Την ιστορία μας τιμούν τρέχοντας τον Μαραθώνιο. Σε ποια άλλη χώρα επιφυλάσσονται τέτοιες τιμές;

Γιατί δεν θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα παγκόσμιο φιλοσοφικό κέντρο;

Δεν θα έπρεπε η Ελλάδα να είναι ο θεματοφύλακας της ελληνικής γλώσσας;

Όλα αυτά απορρέουν από την επιλογή να δοθεί προτεραιότητα στην ιστορία και τον πολιτισμό, όχι για ρομαντικούς λόγους, αλλά για πρακτικούς. Διότι η μελλοντική ευημερία της Ελλάδας εξαρτάται από τη σωστή αξιοποίηση των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων. Να επιλέξουμε να αναπτύξουμε τους τομείς όπου ευκολότερα από άλλους μπορούμε να είμαστε στην κορυφή. Εκεί που μπορεί, η Ελλάδα να επιδιώκει την αριστεία.

Αλλά και το ελληνικό περιβάλλον (φυσικό και δομημένο) είναι πηγή έμπνευσης και πλούτου. Σε αυτό στηρίζεται ο τουρισμός και η ευημερία εκατομμυρίων Ελλήνων. Ο συνδυασμός της ιστορίας και του περιβάλλοντος είναι ακόμη terra incognita που κρύβει αμύθητους θησαυρούς. Θησαυροί που αν αναδειχτούν μπορούν να στηρίξουν την μελλοντική ευημερία της Ελλάδας.

Στην ναυτιλία αριστεύουμε ήδη. Σημασία έχει να μην παρασυρθούμε από τον φθόνο που συχνά καθορίζει τη συμπεριφορά μας και δημιουργήσουμε εμπόδια σε μια δραστηριότητα όπου ξεχωρίζουμε.

Δεν πιστεύω ότι στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν πια δυνάμεις ικανές να χαράξουν μια πραγματικά νέα πορεία. Και στα δύο κόμματα έχουν αναπτυχθεί πανίσχυρες κομματικές δυνάμεις που έχουν εισχωρήσει στην καρδιά της πολιτείας. Στα πανεπιστήμια, στον συνδικαλισμό, στα νοσοκομεία, στις ΔΕΚΟ, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα κόμματα και ο κομματισμός είναι κυρίαρχα. Η πολιτεία, για τις δυνάμεις αυτές, υπάρχει για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους. Ούτε η Ν.Δ., ούτε το ΠΑΣΟΚ έχουν τη δύναμη ή και τη θέληση να ξεπεράσουν το εμπόδιο των κομματικών μισθοφορικών στρατών που εξέθρεψαν. Οι μισθοφόροι ορίζουν τις πολιτικές των δύο κομμάτων. Οι μισθοφόροι θα επιλέξουν τις επόμενες ηγεσίες των κομμάτων με στόχο την προάσπιση των δικών τους συμφερόντων, όπως ιστορικά έγινε στις κοινωνίες που περιέπεσαν σε παρακμή.

-Τι είναι λοιπόν ζητούμενο από τη Δημοκρατία που δεν είναι σε αδιέξοδο; Να αποφασίσει ο λαός να απαλλαγεί από τους κομματικούς στρατούς ψηφίζοντας ένα κόμμα νέου τύπου.

Ένα άλλο κόμμα που δεν θα έχει κομματικό στρατό, αλλά θα αποτελείται από ανθρώπους έντιμους, ικανούς και αποφασισμένους να κυβερνήσουν, χωρίς κομματικές ή άλλες εξαρτήσεις, με κοινή λογική. Ανθρώπους που θέλουν να υπηρετήσουν για να λύσουν προβλήματα (της Ελλάδας, όχι τα δικά τους). Ανθρώπους που αυτό-ορίζονται όχι από αυτά που λένε, ή από τα αξιώματα που κατέχουν, αλλά από το έργο τους.

Ένα άλλο κόμμα, μετριοπαθούς και ευρωπαϊκής νοοτροπίας, στο οποίο θα αισθάνονται άνετα οι μέχρι τώρα άδολοι ψηφοφόροι της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ανανεωτικής αριστεράς.

Κάπως έτσι οραματίζομαι τη δημιουργία της πολυσυζητημένης «τρίτης λύσης». Ένα άλλο κόμμα που θα αφαιρέσει το κράτος από τα χέρια των κομματικών μισθοφορικών στρατών και θα το θέσει στην υπηρεσία του ελληνικού λαού.


* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" 14/09/2008

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Οι θέσεις της Δημιουργίας Ξανά, για το μεταναστευτικό

Το μεταναστευτικό είναι το πιο σύνθετο πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας, που γίνεται δυσκολότερο αν λάβει κανείς υπόψη τις διαφορετικές οπτικές γωνίες από τις οποίες μπορεί να το δει. Είναι μια πληγή που αφέθηκε να γίνει γάγγραινα και πλέον κάθε επέμβαση δεν μπορεί παρά να αφήσει κάποιας μορφής αναπηρία. Κάθε νηφάλια πρόταση με πρακτική αξία είναι εύκολο να κατηγορηθεί ως «ρατσιστική» από δήθεν προοδευτικούς δημοσιογράφους και δήθεν αριστερούς πολιτικούς, και ταυτόχρονα ως ανεπαρκής από τους ανθρώπους που κάθονται στις περιοχές που κατοικούν κυρίως μετανάστες και πλήττονται περισσότερο από το πρόβλημα.

Το μεταναστευτικό είναι κατ’ αρχήν ένα διεθνές πρόβλημα. Είναι φυσικό: όταν κάπου υπάρχει φτώχια και υπερπληθυσμός και κάπου αλλού πλούτος και υπογεννητικότητα, δημιουργείται «διαφορά δυναμικού», όπως στον ηλεκτρισμό, που προκαλεί ροή ανθρώπων από τον έναν πόλο στον άλλο.

Όμως η Ελλάδα δεν «φταίει» για τις ανισότητες του κόσμου, ούτε μπορεί να τις λύσει, όσο κι αν οι Έλληνες είμαστε φιλόξενοι και συμπονετικοί. Το «μεταναστευτικό» δεν είναι το πρόβλημα των προσωπικών μας συναισθημάτων απέναντι στον συμπαθή κατ’ αρχήν, και ταλαιπωρημένο κατά τεκμήριο, μετανάστη που επαιτεί στα φανάρια, αλλά το πρόβλημα της επιβίωσης του ελληνικού λαού, που, καλείται να διαχειριστεί μεγέθη δυσανάλογα με τις φυσικές του δυνατότητες. Όπως δεν μπορείς να διαλύσεις ένα κιλό αλάτι σε ένα ποτήρι νερό, έτσι και μια κοινωνία – η κάθε κοινωνία, όχι μόνο η Ελληνική – δεν μπορεί να αφομοιώσει ξένα στοιχεία, πέρα από κάποιο όριο και να συνεχίσει να είναι λειτουργική. Το όριο αυτό το έχουμε ξεπεράσει προ πολλού. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν αντέχει άλλους μετανάστες, αλλά δεν αντέχει ούτε αυτούς που έχει.

Σε όλη την Ευρώπη οι λαοί θέτουν όρια στον αριθμό των μεταναστών που μπορούν να δεχθούν. Όταν δεν το κάνουν αυτό οι κυβερνήσεις, το κάνει η ακροδεξιά. Αν λοιπόν δεν θέλουμε να αφήσουμε τη «λύση» στους λοστούς και τα μαχαίρια, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το προβλημα με ρεαλισμό τώρα. Ρεαλισμός κατ’ αρχήν σημαίνει αναγνώριση των δεδομένων. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα διότι τα δεδομένα είναι οι διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει η Ελλάδα και οφείλει να τηρεί, οι οποίες την υποχρεώνουν:

α) να δέχεται και να χορηγεί πολιτικό άσυλο σε άτομα που προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές. Έτσι οι περισσότεροι Αφρικανοί δηλώνουν Σομαλοί (βρίσκεται σε πόλεμο) και οι περισσότεροι Πακιστανοί και Ινδοί δηλώνουν Αφγανοί.

β) να αποδέχεται την επιστροφή λαθρομεταναστών που μπήκαν αρχικά στην Ελλάδα, προωθήθηκαν σε άλλη χώρα της Ε.Ε. και συνελήφθησαν εκεί. Αυτή την απαράδεκτη συνθήκη (Δουβλίνο ΙΙ), την οποία ήδη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με πρόσφατη απόφασή του έχει χαρακτηρίσει άδικη για την Ελλάδα, καθώς είναι η κύρια «πύλη» εισόδου λαθρομεταναστών, υπήρξαν Έλληνες κυβερνητικοί «υπεύθυνοι» που την υπέγραψαν. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει προειδοποιήσει την Βρετανία και την Ιρλανδία να σταματήσουν τις επαναπροωθήσεις λαθρομεταναστών και προσφύγων, που ζητούσαν πολιτικό άσυλο στις χώρες, πίσω στην Ελλάδα, μέσω της οποίας έφταναν στην δυτική Ευρώπη.

Η πράξη αυτή, αποφάνθηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, καταστρατηγεί την μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ. Ουσιαστικά η απόφαση του Δικαστηρίου απαγορεύει την μετακίνηση ατόμων που ζητούν πολιτικό άσυλο από μια χώρα της ΕΕ σε μια άλλη, θεωρώντας τη διαδικασία αυτή ως «απάνθρωπη ενέργεια».

Τα υπερπλήρη ελληνικά στρατόπεδα περίθαλψης προσφύγων, στα σύνορα, με την Τουρκία προκάλεσαν, επιτέλους, την προσοχή της διεθνούς κοινότητας . Έτσι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τάχθηκε υπέρ έξι αιτούντων πολιτικού ασύλου προσφύγων, από το Ιράν, την Αλγερία και το Αφγανιστάν, οι οποίοι, με αποφάσεις Βρετανικών και ιρλανδικών δικαστηρίων θα επαναπροωθούνταν στην Ελλάδα. Το σημαντικό όμως για την Ελλάδα είναι το σκεπτικό της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου η οποία αναφέρει ότι η Ελλάδα είναι η χώρα της ΕΕ η οποία υφίσταται κατά 90% τις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης στην Ένωση και είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένη.

Επιπλέον, καμία χώρα δεν μπορεί να επαναπροωθήσει λαθρομετανάστες στην χώρα της προέλευσής τους αν δεν έχει υπογράψει μαζί της διμερή συμφωνία επαναπροώθησης. Η Ελλάδα έχει υπογράψει πολύ λίγες ανάλογες συμφωνίες με τα κράτη από τα οποία προέρχονται κυρίως οι μετανάστες. Μπορεί ωστόσο να μην επαναπροωθήσει αλλά να απελάσει μετανάστες. Ανάμεσα στην επαναπροώθηση και στην απέλαση υπάρχει η εξής διαφορά: επαναπροώθηση μπορεί να γίνει ακόμα κι αν ο μετανάστης δεν έχει χαρτιά που να αποδεικνύουν ποιος είναι, αρκεί να έχει εξακριβωθεί η χώρα προέλευσής του, ακόμα κι αν ο ίδιος δηλώνει άλλη. ( Η Ελληνική Αστυνομία χρησιμοποιεί μεθόδους – που εφαρμόζονται και διεθνώς – με τις οποίες μπορεί να εξακριβωθεί με ακρίβεια η προέλευση κάθε μετανάστη στο 97% των περιπτώσεων.) Για την απέλαση πρέπει να υπάρχει διαβατήριο, το οποίο πρέπει να έχει χορηγήσει η Πρεσβεία της χώρας προέλευσης. Όμως, κατά κανόνα, οι Πρεσβείες των χωρών από τις οποίες προέρχονται μετανάστες είναι απρόθυμες να χορηγήσουν τέτοια έγγραφα. Στο σκηνικό προσθέστε και τα κυκλώματα των Ελλήνων που οφελούνται από τη λαθρομετανάστευση:

- διακινητές, συχνά με τη συνεργασία των «αρχών»

- δικηγόροι που – με το αζημίωτο και συχνά με προκάλυμμα κάποια διεθνιστική ιδεολογία – αναλαβάνουν την υποστήριξη των λαθρομεταναστών, προσβάλλουν τις αποφάσεις της Ελληνικής διοίκησης και καθυστερούν την επαναπροώθηση ή την απέλαση τους

- ιδιοκτήτες κατοικιών, κυρίως στο κέντρο της Αθήνας, οι οποίοι έχουν βρει μια αποδοτική πηγή εισοδήματος νοικιάζοντας π.χ. ένα δυάρι σε 30 λαθρομετανάστες.

Υπάρχουν και άλλα «περίεργα» στοιχεία στο θέμα: - Μια που οι περισσότεροι λαθρομενανάστες έρχονται μέσω Τουρκίας, τον Μάιο του 2010 το ανώτατο συμβούλιο συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας υπέγραψε συμφωνία μεταξύ των δύο κρατών (που είχε ανακοινωθεί "εν χορδαίς και οργάνοις" κατά την επίσκεψη του Ερντογάν) βάσει της οποίας η κυβέρνηση μπορεί να υποβάλει αιτήματα επαναπροώθησης για απεριόριστο αριθμό λαθρομεταναστών. Όμως η Τουρκία καταστρατηγεί τη συμφωνία, αρνούμενη ότι π.χ. 10 άτομα που συνελήφθησαν σε μια βάρκα στον Έβρο μπήκαν στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας! Η Τουρκία τους δέχεται πίσω μόνο αν η Ελλάδα... αποδείξει ότι ήρθαν μέσω Τουρκίας!

Σύμφωνα με την μόνιμα «πονηρή» λογική των γειτόνων μας, είναι πιθανόν αυτοί οι 10 να ξεκίνησαν από τη Λιβύη, να διέπλευσαν τη Μεσόγειο και όλο το Αιγαίο, να μπήκαν στον Έβρο από τις εκβολές του και να αποβιβάστηκαν εκεί για να συλληφθούν ακριβώς στα ελληνοτουρκικά σύνορα! Πώς όμως να αποδείξεις την διαδρομή ενός ανθρώπου που ταξιδεύει παράνομα, και δεν κόβει εισιτήρια ή που καταστρέφει όλα τα χαρτιά του και έρχεται στην Ελλάδα χωρίς ούτε ένα αποδεικτικό για το ποιος είναι; Ετσι, από τους 55.000 περίπου λαθρομετανάστες που πέρασαν τα ελληνοτουρκικά σύνορα το 2011, η Τουρκία δέχθηκε πίσω μόνο 700 περίπου άτομα!

Επειδή οι μετανάστες το γνωρίζουν αυτό, η ροή μεταναστών μέσω Τουρκίας αυξάνεται ραγδαία! Οι 55.000 μετανάστες του 2011 (28.231 μέσω Ορεστιάδας και 26.759 μέσω Αλεξανδρούπολης) είναι κατά 70% περίπου περισσότεροι από τους 32.000 του 2010. Κύριες χώρες προέλευσης είναι με συντριπτική διαφορά το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Ακολουθούν Ιράν, Ιράκ, Συρία, χώρες του Μαγκρέμπ και Νιγηρία. Οι παράνομοι μετανάστες που συλλαμβάνονται στον Εβρο δακτυλοσκοπούνται από τις αστυνομικές Αρχές, φωτογραφίζονται, καταγράφονται τα στοιχεία τους και η χώρα από την οποία προέρχονται, και στη συνέχεια τους δίδεται ένα έγγραφο που αναφέρει ότι σε έναν μήνα από την ημέρα της σύλληψής τους θα πρέπει να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα!

Μετά αφήνονται ελεύθεροι γιατί δεν υπάρχουν κέντρα φιλοξενίας για να τους στεγάσουν και γιατί ο αριθμός τους είναι τόσο μεγάλος, που και να υπήρχαν χώροι στέγασης, θα ήταν αδύνατο να τους χωρέσουν όλους!

Οπως είναι φυσικό, κανένας από τους μετανάστες που μπήκαν στη διαδικασία να ζήσουν μια ολόκληρη οδύσσεια για να φτάσουν στις πύλες της Ευρώπης δεν θα διανοηθεί να εγκαταλείψει εκουσίως την Ελλάδα.

Δεν μπορούμε να μην σκεφτούμε ότι πολύ πιθανόν η συμπεριφορά της Τουρκίας να μην έχει μόνο οικονομικά κίνητρα αλλά να σχετίζεται με το σχέδιο που πολλές φορές έχει διατυπωθεί ανοιχτά από ισλαμιστικούς κύκλους για άλωση της Χριστιανικής Ευρώπης από τον μουσουλμανικό κόσμο μέσω των μεταναστών και των αθρόων γεννήσεων που είναι ο κανόνας στις μουσουλμανικές οικογένειες. Σύμφωνα με έγκυρες μελέτες που κανένας δεν έχει αφισβητήσει, σε 50 το πολύ χρόνια οι μουσουλμάνοι θα είναι περισσότεροι από τους Χριστιανούς στην Ευρώπη, αν η Ευρώπη συνεχίσει να εθελοτυφλεί και να τους δέχεται. Πολύ θα θέλαμε στον 21ο αιώνα να μην μιλούσαμε πια για «πόλεμο», έστω και συγκαλυμμένο, των θρησκειών. Όμως αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο παράλληλοι κόσμοι που ζουν σε διαφορετικές εποχές. Ο Χριστιανικός κόσμος πέρασε τον δικό του Μεσαίωνα. Βιαιοπράγησε, προκάλεσε ποταμούς αιμάτων, έδειξε την πιο αντιχριστιανική συμπεριφορά και στους δικούς του πιστούς και στους πιστούς άλλων θρησκειών, αλλά, επί τέλους, κατάφερε να υιοθετήσει ένα πλαίσιο ανεκτικότητας. Ναι, υπάρχουν και Χριστιανοί φανατικοί. Όμως δεν απειλούν πια κανέναν και δεν εκπονούν σχέδια νέων σταυροφοριών. Ο Μουσουλμανικός κόσμος ακόμα δεν έχει μπει στη δική του Αναγέννηση. Δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα συνύπαρξης των θρησκειών, αν όλες είχαν παρόμοιο πολιτισμικό κώδικα. Δεν έχουν. Γι’ αυτό, μέχρι να αποκτήσουν, μέχρι να υπάρξουν οι μουσουλμάνοι Σπινόζα, Μοντεσκιέ, Βολταίρος, Ντιντερό, Ρουσσώ, η Ευρώπη οφείλει να θωρακίσει τον εαυτό της και να σταματήσει να βλέπει «χαλαρά» την εισβολή τόσων ανομοιογενών στοιχείων μέσα στους κόλπους της.

- Η Ελλάδα δείχνει μια εξοργιστική αδιαφορία στο να απορροφήσει τα κονδύλια που διαθέτει η η ΕΕ για τη διαχείριση του Μεταναστευτικού. Ενώ έχει στη διάθεσή της πόρους 170 εκατ. ευρώ, από το 2009 έως τον Αύγουστο του 2011 απορρόφησε μόλις 95.000 ευρώ! Απίστευτη ανικανότητα; Ύποπτη συμπεριφορά; Διαλέγετε και παίρνετε.

Μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει την πιο ηλίθια πολιτική που μπορεί να φανταστεί κανείς: απάνθρωπες συνθήκες κράτησης σε ειδικά κέντρα, βίαιη και ιταμή συμπεριφορά προς τους μετανάστες για να... τηλεφωνήσουν στους δικούς τους και να τους αποτρέψουν από το να έρθουν, και αυστηρότατο έλεγχο, όχι στις πύλες εισόδου (Έβρος, νησιά Ανατολικού Αιγαίου) αλλά εξόδου! - με το ίδιο σκεπτικό: να πουν οι μετανάστες στους δικούς τους «δεν μας αφήνουν να φύγουμε από την Ελλάδα, άρα μην έρθετε!» Το αποτέλεσμα είναι να συσσωρεύονται μετανάστες στις πύλες εξόδου (λιμάνια Πάτρας, Ηγουμενίτσας κ.λπ.) περιμένοντας την «χρυσή ευκαιρία» για να φύγουν, κάνοντας εφιαλτική τη ζωή των Ελλήνων που μένουν εκεί.

Όμως, με τις απελάσεις αλλά και τις χορηγήσεις ασύλου να είναι απειροελάχιστες, η κράτηση στα ειδικά κέντρα -διαρκεί έως και 6 μήνες- δεν έχει κανένα νόημα, καθώς στη συνέχεια οι μετανάστες αφήνονται ελεύθεροι και μεταβαίνουν κατά συντριπτική πλειοψηφία στην Αθήνα.

Άρα ένα πρώτο μέσο αντιμετώπισης του προβλήματος, το οποίο θεωρούμε ότι δεν χρειάζεται ούτε καν συζήτηση, είναι η φύλαξη των συνόρων. Η Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να είναι «ξέφραγο αμπέλι». Το αντίθετο του ξέφραγου είναι το φραγμένο. Και φραγμένο σημαίνει φράχτης – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είμστε επομένως, κατ’ αρχήν, υπέρ οποιουδήποτε μέσου εμποδίζει την είσοδο, όπως:

- Φράχτης εξοπλισμένος με συστήματα απώθησης, ηλεκτρονικές κάμερες παρακολούθησης και συστήματα θερμικής απεικόνισης (για να εντοπίζονται οι κρυμμένοι) σε όλο το μήκος του.

- Περιπολίες με συνεργασία Στρατού – Αστυνομίας – FRONTEX – συνοριοφυλάκων (που θα υπηρετούν στα σύνορα κι όχι στο Κολωνάκι)

- Δορυφορική κατόπτευση των θαλασσίων συνόρων

- Περιπολίες σκαφών του Λιμενικού και του Πολεμικού ναυτικού με ελαφρά σκάφη

- Ενεργοποίηση των τμημάτων εθνοφυλακής των νησιών σε εθελοντική βάση.

Τι γίνεται όμως με όσους έχουν ήδη μπει;

Προτείνουμε τα εξής μέτρα:

1. Να απελαθούν αμέσως όσοι δεν καλύπτονται από τις διεθνείς συνθήκες (δεν προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές και δεν έχουν ζητήσει πολτικό άσυλο).

2. Να αναλάβει η Ελλάδα σε συνεργασία με άλλες χώρες που πλήττονται, έστω και λιγότερο, από τη λαθρομετανάστευση (Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία) διεθνή πρωτοβουλία για να αλλάξουν η σχετικές διεθνείς συνθήκες και να καταργηθεί το απαράδεκτο Δουβλίνο ΙΙ. Αν η διεθνής η η Ευρωπαϊκή κοινότητα θέλει να δείξει το ανθρωπιστικό της πρόσωπο σε όσους φεύγουν για να αποφύγουν έναν πόλεμο στη χώρα τους, αυτό είναι απολύτως άδικο να γίνεται σε βάρος συγκεκριμένων μόνο χωρών. Όλα τα κράτη, επομένως, που έχουν υπογράψει αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να «χρεώνονται» πσοσοστό μεταναστών αναλογικό με τον πληθυσμό και την οικονομική τους ευρωστία. Αν οι πλούσιες χώρες του βορρά που δεν αποτελούν πύλες εισόδου ήξεραν ότι από τους μετανάστες που μπαίνουν στην Ελλάδα θα έπρεπε ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να δεχθούν στο έδαφός τους έναν αριθμό λόγω της ποσόστωσης που προαναφέραμε, θα είχαν εντελώς διαφορετική συμπεριφορά απέναντι στην Τουρκία, για παράδειγμα, που αρνείται την εφαρμογή των συνθηκών που έχει υπογράψει ή απέναντι στην θωράκιση των ελληνικών συνόρων που είναι, άλλωστε, και Ευρωπαϊκά σύνορα.

3. Να καταργηθούν όλες οι απαράδεκτες ρυθμίσεις – όπως στο σύστημα υγείας και στην συνταξιοδότηση αλλοδαπών - που δίνουν στους μετανάστες περισσότερα προνόμια από ότι στους Έλληνες!

4. Να χρησιμοποιηθούν όσοι μετανάστες δεν μπορούν να απελαθούν για φτηνό εργατικό δυναμικό σε ειδικές οικονομικές ζώνες που ταυτόχρονα θα είναι και περιοχές διαμονής τους. Διαφωνούμε με τις «φιλελεύθερες» απόψεις πως κάθε εργαζόμενος, είτε είναι μετανάστης είτε «ντόπιος», έχει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα, διότι είναι ανεφάρμοστες στην πράξη. Όταν κάποιος φεύγει από μια χώρα όπου το επίπεδο αμοιβών είναι 1 δολλάριο τη μέρα είναι πρόθυμος να εργαστεί με αμοιβή που μπορεί να είναι κατώτερη από τον κατώτατο μισθό της χώρας προορισμού, αλλά πάντως είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα έπαιρνε στη χώρα του. Να μην ξεχνάμε ότι κάθε εργαζόμενος μετανάστης στερεί μια θέση εργασίας από έναν Έλληνα άνεργο. Μπορεί να υπάρχουν δουλειές που δεν τις «καταδέχονται» οι Έλληνες, αυτό όμως ίσχυε περισσότερο στα χρόνια της της πλαστής ευημερίας με δανεικά. Όπως προκύπτει από την έρευνα του 1998 του καθηγητή Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Α. Σαρρή, για κάθε 5 μετανάστες, χάνουν την δουλειά τους 2 Έλληνες. Σήμερα, 14 χρόνια μετά, με τις στρατιές ανέργων, πολλοί Έλληνες θα δεχόντουσαν να εργαστούν σε οποιονδήποτε τομέα αρκεί να εξασφάλιζαν στοιχειωδώς τα προς το ζην. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας και το υψηλότερο ποσοστό πολιτών που διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχιας στην Ευρώπη.

Στις ειδικές οικονομικές ζώνες, οι μετανάστες θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον κινητήριο μοχλό για βιομηχανική ή αγροτική ανάπτυξη, χωρίς να απειλούν την εργασία των Ελλήνων. Όπως τονίσαμε πριν δεν υπάρχει απόλυτη λύση στο μεταναστευτικό – υπάρχουν βελτιώσεις.

Τι είναι καλύτερο:

Α. Να μην έχει ένας μετανάστης κανένα εισόδημα, άρα να είναι εν δυνάμει εγκληματίας ή να έχει ένα, μικρό έστω, εισόδημα που θα του έδινε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει την επιβίωσή του;

Β. Να είναι γκέτο το κέντρο της Αθήνας και το λιμάνι της Πάτρας ή να δημιουργηθούν συνοικισμοί μεταναστών (θελετε να τους ονομάσετε γκέτο; ονομάστε τους!) δίπλα σε βιομηχανικές ζώνες ή σε ζώνες αγροτικής παραγωγής;

Γ. Να μένει ένας μετανάστης στο δρόμο και να κινδυνεύει και η υγεία του ίδιου και η δημόσια υγεία ή να ζει σε προκατασκευασμένα σπίτια χαμηλού κόστους π.χ. κοντέινερς, που μπορεί να του εξασφαλίσει ακόμα και η βιομηχανία στην οποία θα εργάζεται;

Δ. Να φεύγουν ελληνικές επιχειρήσεις και να εγκαθίστανται σε γειτονικές χώρες με χαμηλούς μισθούς, ή να μένουν εδώ και να βρίσκουν φτηνό εργατικό δυναμικό μεταξύ των μεταναστών; Αναγνωρίζουμε ότι αυτές οι προτάσεις δεν είναι ιδανικές για κανέναν. Όμως κάθε πρόταση για το επίπεδο αμοιβών, άρα και διαβίωσης των μεταναστών θα πρέπει να συνδυάζει τα – αντιδιαμετρικά – ζητούμενα: οι μετανάστες που ζουν εδώ να έχουν ένα αξιοπρεπές (στέγη, τροφή, υγεία) επίπεδο ζωής, αλλά ταυτόχρονα αυτό το επίπεδο να μην αποτελεί δέλεαρ μετακίνησης για τους γνωστούς τους, στην πατρίδα τους. Επιπλέον θα πρέπει να ωφελείται και η εθνική οικονομία και να μην αιμορραγεί από την αποστολή εμβασμάτων στο εξωτερικό. Αν ένας μετανάστης στέλνει στην οικογένειά του, στο Πακιστάν π.χ. 1000 ευρώ τον χρόνο, θα πρέπει να έχει συμβάλλει με την εργασία του σε δημιουργία τουλάχιστον ισόποσης προστιθέμενης αξίας στο εσωτερικό της χώρας, αλλιώς η εθνική οικονομία χάνει.

ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ

Ένα παιδί που μεγάλωσε στην Ελλάδα, μιλάει ελληνικά και αισθάνεται την Ελλάδα ως πατρίδα του θα πρέπει να μπορεί να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Ωστόσο αυτό ΔΕΝ θα γίνεται αυτόματα. Σε καμία περίπτωση δεν συμφωνούμε με την άποψη που λέει ότι όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα θα θεωρούνται Έλληνες διότι αυτό θα έκανε τη χώρα μας ιδανικό τόπο τοκετού, άρα θα αύξανε τη λαθρομετανάστευση. Μόνο τα παιδιά όσων διαμένουν νόμιμα πάνω από 15 χρόνια (συμπληρωμένα, την ημερομηνία της γέννησης των παιδιών τους) στην Ελλάδα, θα μπορούν να πάρουν Ελληνική υποκοότητα, αφού συμπληρώσουν το 15 έτος της ηλικίας τους (δηλαδή οι γονείς τους θα έχουν 30 χρόνια στη χώρα) και μόνο ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ στις οποίες θα πιστοποιείται η επάρκεια τους σε μια σειρά θεμάτων: όπως γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού.

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Δέκα μικροί νέγροι.

Ένας πλούσιος οικοδεσπότης προσκαλεί δέκα ανθρώπους διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης στο σπίτι του. Ο καθένας από αυτούς κρύβει μια σκοτεινή πλευρά στο παρελθόν του καθώς έχει συμβάλει με τον τρόπο του στο θάνατο ενός αθώου ανθρώπου. Ο μυστηριώδης οικοδεσπότης, που δεν αποκαλύπτεται ποτέ στους καλεσμένους του, αρχίζει να τους εξουδετερώνει έναν-έναν. Αυτό περιέγραφε η Αγκάθα Κρίστι 50 χρόνια πριν.
Σαν γνήσιος – θάθελα- Sui Generis, θα δω τη δράση  ανάποδα και θα πιθανολογήσω το τέλος κάποια στιγμή.

===============================================
===============================================


Δέκα μικρές αλήθειες.

·                    Χρεοκοπήσαμε. Το πολιτικό σύστημα μας οδήγησε στη χρεοκοπία και αν δεν έχει υπάρξει στάση πληρωμών, ωφείλεται στην εξωτερική βοήθεια. Αυτό εγώ το λέω χρεοκοπία. Άλλος μπορεί να το βαπτίσει ανάπτυξη, κλπ.

·                    Υπάρχουν ευθύνες της κοινωνίας. Σαφέστατα και υπάρχουν. Μέρος της κοινωνίας ανοσιούργησε σε βάρος του υπολοίπου. Αυτό το υπόλοιπο ανέχθηκε (ίσως και να βολεύτηκε) μία κατάσταση.  

·                    Η Ευρώπη – Τρόικα – Εβραίοι – Νέα Τάξη Πραγμάτων – Νεφελίμ κλπ, είναι κακοί που θέλουν να μας βλάψουν; Δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος κακός θέλει ντε και καλά το κακό μας. Αδυνατό να πειστώ, ότι η ΕΚΤ έχει ήδη δώσει 180 δις Ευρώ, για να πάρει μελλοντικά, τα φιλέτα της χώρας. Μα με 180 δις, τα έπαιρνε άμεσα. Το πολιτικό σύστημα για εσωτερική κατανάλωση εφευρίσκει πάντα επιχειρήματα και τα διαρρέει στις μάζες. Η τελευταία εύκολα στοχοποιεί εχθρούς.

·                    Η Ευρώπη θέλει να μας βγάλει από το ευρώ;  Η Γερμανία έλαβε την πρωτοβουλία να στηρίξει την Ελλάδα γιατί πίστεψε, ότι δεν υπήρχε άλλη λύση. Στην πορεία διέγνωσε το λάθος της ότι όλη αυτή η βοήθεια είναι μάταιη αλλά παρ΄ όλα αυτά αποφάσισε πάλι η Γερμανία, ότι δεν πρέπει να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

·                    Μετά το PSI II η Ελλάδα διασώθηκε; Ένας ακόμη νεοελληνικός μύθος.

·                    Οι ελληνικές τράπεζες έχουν χρεοκοπήσει; Πείτε το όπως θέλετε. Με μόχλευση 20, αρκεί ρυθμός failure 5% για να πας στα θυμαράκια. Για άλλους λόγους οι Ευρωπαίοι θέλουν να τις διασώσουν. Και βέβαια, όχι για να τις αγοράσουν μελλοντικά τζάμπα. Αυτό θα μπορούσαν να το κάνουν άμεσα και φθηνότερα. Τις δικές τους τράπεζες προστατεύουν.  

·                    Οι καταθέσεις μας κινδυνεύουν; Οι καταθέσεις δεν κινδυνεύουν τώρα, αλλά πρόσφατα, φυσικά πρόσωπα ζημειώθηκαν λόγω ομολόγων και βέβαια δεν θα αποζημιωθούν.

·                    Υπάρχει κίνδυνος χρεοκοπίας τράπεζας; Όχι. Στην Ευρώπη που δίνουν σημασία στο τραπεζικό σύστημα και δεν το δαιμονοποιούν όπως την Ελλάδα έχουν αποφασίσει να διασφαλίσουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Δημιουργία bad bank είναι λύση όταν υπάρχουν τα κεφάλαια.

·                    Υπάρχει ελπίδα; Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

·                    Τελικά τι θα γίνει θα χρεοκοπήσουμε; Τι να κάνουμε; Δυστυχώς η κοινωνία θα πρέπει να ξεχάσει για πολλά χρόνια τις περιόδους της πλασματικής οικονομικής ευμάρειας.

Το μέλλον είναι άδηλο. Το πολιτικό σύστημα μπορεί να κατασκευάζει ψευδαισθήσεις αλλά οι αριθμοί προσγειώνουν πάντα ανώμαλα στην ωμή πραγματικότητα.  Είμαστε μία χώρα με πολλές δυνατότητες και ελάχιστες επιλογές. Ίσως να μην τις αναζητούμε κιόλας. Εύκολα θα εκλέξουμε την κόρη του τάδε, όπως εκλέξαμε στο παρελθόν τον γιό του δείνα.
Αλλά η παγκόσμια εμπειρία, μας διδάσκει ότι τις κρίσιμες περιόδους, χρειάζεσαι ηγέτες. Και αυτοί είναι είδος εν ανεπαρκεία, στην χώρα μας. Άρα, πρώτα αναζητάς τον ηγέτη ώς χώρα και μετά έχεις απαιτήσεις. Ο ηγέτης θα πρέπει να έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: 1. Να εκπέμπει μήνυμα θετικό. 2. Το μήνυμά του να υπερισχύει του ανταγωνιστή. 3. Να έχει βιώσει την επιτυχία της υλοποίησης του μηνύματος.
Τότε μόνο εμπνέει. Ατυχώς, ζητάμε από αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα, να μας το λύσουν. Και η δική τους προτεραιότητα, είναι η επιβίωση του δικού τους πολιτικού συστήματος. Δε νομίζω Τάκη..
Τι να κάνουμε; Τα ξαναλέω: Στρατηγική ανάπτυξη. Εδώ και 2 χρόνια έγραφα για έλλειψη στρατηγικής.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Nikos' Letter: Θέλεις να κερδίσεις μία καφετιέρα εσπρεσσο ARIETE ...

Nikos' Letter: Θέλεις να κερδίσεις μία καφετιέρα εσπρεσσο ARIETE ...: Το Sconto . gr   σού δίνει την ευκαιρία να κάνεις δική σου μία καφετιέρα espresso της  ARIETE   CAPRICCI   MC 50, μέσα από μια απλή διαδικ...

Θέλεις να κερδίσεις μία καφετιέρα εσπρεσσο ARIETE CAPRICCI MC50;




ΤοSconto.gr σού δίνει την ευκαιρία να κάνεις δική σου μία καφετιέρα espresso της ARIETE CAPRICCI MC50, μέσα από μια απλή διαδικασία.
Επισκέψου την σελίδα του Tosconto στο facebook κάνε Like και άφησε το σχόλιό σου κάτω από το post του διαγωνισμού.
Στις 15/4/2012, μεταξύ των συμμετασχόντων, θα κληρωθεί μία καφετιέρα espresso ARIETE CAPRICCI MC50.
Για οποιαδήποτε απορία σχετικά με τον διαγωνισμό, επικοινωνήστε μαζί μας.
Καλή επιτυχία!
 

Αιγυπτιακά: Η Μουσουλμανική Αδελφότητα και το πολιτικό μονοπώλιο.


Το περασμένο Σάββατο, η αιγυπτιακή Μουσουλμανική Αδελφότητα (Muslim Brotherhood) ανακοίνωσε τον υποψήφιό της για πρόεδρο της χώρας τον Khairat αλ-Shater, επιβεβαιώνοντας μια κρίσιμη στροφή στην πολιτική στρατηγική της.  Παρά το γεγονός ότι αρχικά προσπάθησε αρχικά να συνδιαχειριστεί την μετά-Μουμπάρακ εποχή σε συνεργασία με το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων, με δέσμευσή της να μήν προτείνει προεδρικό υποψήφιο, άλλαξε την απόφασή της, διαπιστώνοντας ότι είναι κοντά στο να τον εκλέξει.


===============================================
===============================================

Μετά την αποπομπή Μουμπάρακ,  προσπάθησαν να καθησυχάσουν τους φόβους των κοσμικών ισλαμιστών. Έτσι, πρότειναν να μην προτείνουν υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές. Τον Ιούνιο του 2011, υπογράμμισε τη δέσμευσή της για συνεργασία με την προσχώρησή του κοσμικού Wafd και τη δημιουργία της Εθνικής Δημοκρατικής Συμμαχίας για την Αίγυπτο, μια εκλογικής συμμαχίας, που περιλάμβανε σαράντα τρία μέρη.

Αυτή η προσέγγιση ήταν η πρόσοψη, όμως.  Στο βάθος, από το 40% των υποψηφίων που δεσμεύτηκε να έχει, τελικά έφθασε στο 77%  των εδρών στις βουλευτικές εκλογές.  Επιπλέον  εξασφάλισε την κυριαρχία της με το διορισμό των προέδρων σε δεκατέσσερεις από τις δεκαεννέα κοινοβουλευτικές  επιτροπές.
Απέκοψε σταδιακά τους κοσμικούς από τη Δημοκρατική Συμμαχία και μονοπωλεί πιά την Συντακτική Συνέλευση, που θα δημιουργήσει το επόμενο σύνταγμα της χώρας.  65 από τα 100 μέλη του σώματος συνδέονται με ισλαμικά κόμματα, μόνο 16 θέσεις είχαν κρατηθεί για κοσμικούς, 5 για τους Χριστιανούς, και 6 για τις γυναίκες.
Οι ενέργειες της Αδελφότητας δημιουργούν πολιτική κρίση. Ήδη, είκοσι πέντε μέλη της συνέλευσης ‘εχουν παραιτηθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Φυσικά οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι επέδειξαν ελάχιστη προθυμία να κάνουν το σώμα πιο ανοικτό και να συμπεριλάβουν μη-ισλαμιστές.

Η συνεργασία της μουσουλμανικής αδελφότητας με τον στρατό αποδείχθηκε πιο ανθεκτική.  Εξάλου ο στρατός ενδιαφέρεται για το δικό του κομμάτι εξουσίας. Συνεργάστηκαν λοιπόν άψογα και όταν ακτιβιστές υπέρ της δημοκρατίας διαμαρτυρήθηκαν κατά της καταστολής του κράτους από τον στρατό, η Αδελφότητα στάθηκε στην άκρη για να μην ενοχλήσει την χούντα. Έπειτα δε από τη νίκη των μουσουλμάνων στις βουλευτικές εκλογές, η Μουσουλμανική Αδελφότητα χρησιμοποιεί τη νομοθετική υπεροχή της για να αποθαρρύνει την καταδίκη του Συμβουλίου.


Σήμερα τα πράγματα είναι συγκεχυμένα. Αφού «καθάρισαν» το τοπίο, έφθασε η ώρα της τελικής αναμέτρησης. Στρατιωτικό συμβούλιο εναντίων Αδελφών Μουσουλμάνων. Οι μεν αδελφοί μουσουλμάνοι κατηγορούν το στρατιωτικό συμβούλιο ότι «εγκαταλείψε την επανάσταση», ενώ δε Συμβούλιο διέρευσε ότι ανέχεται τους αδελφούς μουσουλμάνους, αν και θα μπορούσε να πατάξει την Αδελφότητα όπως ο στρατός έκανε επί Νάσερ το 1954.
Η ανάδειξη της υποψηφιότητας Shater για την προεδρία είναι μια περαιτέρω κλιμάκωση αυτής της σύγκρουσης, δεδομένου ότι αμφισβητεί ανοιχτά την εκτελεστική εξουσία του στρατού.   

Πιθανές Συνέπειες:
Τώρα που η Αδελφότητα έχει εκθέσει τους πραγματικούς της στόχους, υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια:
Πρώτον, αν ο Shater κερδίσει τις προεδρικές εκλογές που προγραμματίζεται για τα τέλη Μαΐου, η Αδελφότητα θα ήταν πιθανόν να πιέσει σκληρότερα το στρατό να εγκαταλείψει πολλά από τα προνόμιά του (π.χ.τον έλεγχο των μεγάλων βιομηχανιών), η οποία θα μπορούσε να θέσει τις βάσεις για μια βίαιη αναμέτρηση.  Εν τω μεταξύ, η ομάδα αναμφίβολα θα χρησιμοποιεί τη δεσπόζουσα θέση της να καθιερώσει ένα καταπιεστικό θεοκρατικό σύστημα.

Δεύτερο, αν ο Shater χάσει από υποψήφιο που προκρίνει ο στρατός, η Αδελφότητα θα ήταν πιθανόν να υποστηρίζουν ότι η ψηφοφορία ήταν απάτη (ήδη κατηγορεί το στρατό ότι ετοιμάζει νοθεία.  Σε αυτό το σενάριο, οι Α.Μ. θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την κοινοβουλευτική κυριαρχία τους να υπονομεύσουν τη νομιμότητα τόσο της προεδρίας και του στρατού, προκαλώντας εκτεταμένη πολιτική κρίση.

Τρίτο, αν ο Shater χάσει από τον σαλαφιστή προεδρικό υποψήφιο Hazem Abbou Ismael.  Στην περίπτωση αυτή, η Αίγυπτος θα γίνει μια πραγματικά θεοκρατική χώρα, αποξενώνοντας τους μη-ισλαμιστές.

Σε κάθε περίπτωση, βοήθειά μας.